Film Incepcja był najbardziej oczekiwanym przeze mnie wydarzeniem artystycznym tego roku. Wynikało to przede wszystkim z kilku faktów. Po pierwsze - reżyseria perfekcjonisty Nolana, który zahipnotyzował odbiorców intrygującą wizją przeplatania się dobra i zła w „Mrocznym rycerzu”. Po drugie – nowatorski pomysł z klimatów science-fiction i zapowiedź wielopoziomowej fabuły, czego ciężko byłoby uniknąć przedstawiając zwodniczy świat marzeń sennych. Po trzecie – gwarancja najwyższej jakości wykonania zarówno w obrębie doznań dźwiękowych, jak i wizualnych. Te trzy czynniki, o ile stałyby się nierozerwalną całością, miały zaowocować dziełem wręcz przełomowym, które podzieliłoby filmy na te przed i po Incepcji. Premiera filmu na pewno nie była rozczarowująca, a duże oczekiwania zostały w pełni spełnione. Najnowszy film Nolana okazał się niewiarygodnie dopracowanym, epickim arcydziełem, rzucającym filozoficzne wyzwanie widzowi oraz definitywnie kończącym erę Matrixa.

W dość niedługim przedziale czasu, Holywood zaserwował nam  dwa filmy w jakże ciekawym temacie fantastyki postapokaliptycznej. Mowa o „Księdze ocalenia” (The Book of Eli) oraz filmie „Droga” (The Road). O ile pierwszy ukazał się w polskich kinach niedługo po światowej premierze, o tyle „Droga” nie zainteresowała już dystrybutorów i podobnie jak „The Moon” ostatecznie nie weszła na nasze ekrany. Nie potrafię tego pojąć, gdyż film J.Hillcoat’a okazał się dziełem lepszym od wcześniejszej propozycji. Zaraża bowiem posępnym, mrocznym klimatem, doskonale przedstawia świat obdarty z nadziei i człowieczeństwa oraz zmusza do przemyśleń.

W 2006 roku w sieci pojawiła się 10-minutowa animacja Shane Acker’a zatytułowana „9”.  Jej sukces (nominacja do Oskara) był inspiracją do powstania pełnometrażowego filmu o tym samym tytule, który nieco szerzej potraktował temat.  „9” jest tworem dość niezwykłych, zachwycającym nie tylko wspaniałą animacją, ale także ponurym, a nawet mrocznym klimatem. Jak na bajkę ta ostatnia cecha jest dość zaskakująca. Jednak czy „9” można określać mianem bajki? Myślę, że można, a nawet trzeba – tyle tylko, że jest to zdecydowani bajka dla dojrzałego widza.

Dość przypadkowo obejrzany zwiastun filmu "Jestem Legendą", zapowiadał dość interesujące, klimatyczne dzieło science-fiction. Zainteresowałem się filmem i przetrząsnąłem sieć w poszukiwaniu odpowiedzi - z kim to przyjdzie walczyć głównemu bohaterowi. Cóż - nic oryginalnego - zmutowani mieszkańcy zainfekowani wyjątkowo zaraźliwym wirusem. Przecież już spotkaliśmy się z tym w genialnym "28 dni później", czy chociażby w "Resident Evil"? Dodatkowo rola główna obsadzona przez dość "popcornowego" aktora (Will Smith) zapowiadała kolejne marne holywoodzkie kino, naładowane patosem oraz nasycone płytką treścią i głupawymi tekstami bohaterów. Nic zatem dziwnego, że opuściłem premierę kinową. Szczerze powiedziawszy pragnąłem całkowicie darować sobie seans filmowy.

Amerykańskie kino potrafi jednak czasem zaskoczyć. Dobre opinie znajomych, którzy przetrwali wizyte w kinie skłoniły mnie do zmiany zdania i muszę przyznać, że decyzji tej absolutnie nie żałuję. Film bowiem okazał się wyjątkowo mało amerykański...

Długo oczekiwałem dobrego kina Science-Fiction. Rzadkość ostatnio pojawiania się takich obrazów na dużym ekranie jest zastanawiająca, bo przecież zapotrzebowanie na filmy S-F nie osłabło. Wnioskować można, że autorzy boją się podjąć ten temat, wychodząc z założenia, że już wszystko, co można było opowiedzieć w S-F, zostało opowiedziane. Boją się powtarzalności i kopiowania wątków. Moim zdaniem to straszna bzdura – wystarczy przejrzeć bowiem dokładnie twórczość jakiegokolwiek pisarza S-F, aby odnaleźć dziesiątki wątków, które nigdy w kinie nie miały zastosowania.
Ale skupmy się na „Sunshine”.