Film Incepcja był najbardziej oczekiwanym przeze mnie wydarzeniem artystycznym tego roku. Wynikało to przede wszystkim z kilku faktów. Po pierwsze – reżyseria perfekcjonisty Nolana, który zahipnotyzował odbiorców intrygującą wizją przeplatania się dobra i zła w „Mrocznym rycerzu”.
Po drugie – nowatorski pomysł z klimatów science-fiction i zapowiedź wielopoziomowej fabuły, czego ciężko byłoby uniknąć przedstawiając zwodniczy świat marzeń sennych.
Po trzecie – gwarancja najwyższej jakości wykonania zarówno w obrębie doznań dźwiękowych, jak i wizualnych.
Te trzy czynniki, o ile stałyby się nierozerwalną całością, miały zaowocować dziełem wręcz przełomowym, które podzieliłoby filmy na te przed i po Incepcji.
Premiera filmu na pewno nie była rozczarowująca, a duże oczekiwania zostały w pełni spełnione. Najnowszy film Nolana okazał się niewiarygodnie dopracowanym, epickim arcydziełem, rzucającym filozoficzne wyzwanie widzowi oraz definitywnie kończącym erę Matrixa.
