VII część “Gwiezdnych Wojen” stanowi prężnie zrealizowane, emocjonujące i klimatyczne “ogniwo” spajające oczekiwania różnych pokoleń miłośników kosmicznej sagi. Produkcja powinna zadowolić oczekiwania wszystkich tych, którzy w latach 80-tych z przejęciem oglądali “Gwiezdne Wojny” na salach kinowych. „The Force Awakens” ma wiele atutów, by teraz ukraść serca przedstawicielom młodego i najmłodszego pokolenia. Niemniej film J.J. Abramsa nie jest wolny od wad…
Zaczynając oglądać film „Mad Max: Na drodze gniewu”, możemy czuć się niczym kierowca bolidu Formuły 1 przez startem wyścigu. Nikt jednak nie dopilnuje czy zapieliśmy pasy i założyliśmy kask. Już początkowe sceny filmu wpychają nas głęboko w fotel, bez ostrzeżenia i zbędnych wprowadzeń. Jeżeli nie złapałeś się dobrze poręczy, możesz po prostu wypaść z siedziska. „Mad Max: Fury Road” szybko i zdecydowanie chwyta za gardło i co ważniejsze nie popuszcza aż do napisów końcowych. Millerowi udało się z kunsztowną finezją wstrząsnąć nurtem postapokaliptycznym, wystrzelić go na niespotykany dotychczas poziom, przy zachowaniu walorów i szczególnej specyfiki pierwotnej trylogii o samotniku w skórzanej kurtce…
“Ex Machina” jest filmem niszowym, niezbyt pasującym do multipleksów, gdyż do dobrego odbioru wymaga całkowitej ciszy na sali kinowej. Tylko dzięki niej pochłonie nas subtelny obraz Garlanda. Nie zwracam na to uwagę bez przyczyny. Obecność w komercyjnych kinach dzieła Gerlanda jest zdecydowanym wyłamaniem się z panującej mody na efektowne sci-fi, gdzie przekaz filmu stanowi tylko niemrawe tło dla przepychu w CGI.
Film „Ex machina” powinien przypaść do gustu miłośnikom klasycznej fantastyki naukowej, a zatem filmów, w których duży nacisk kładzie się na elementy „science”, a także stawia się ważne pytania o istotę człowieczeństwa. Każdy zwolennik produkcji potrafiących udowodnić silne znaczenie treści, a efektom wizualnym przyporządkować rolę ledwie otoczki uzupełniającej i wzbogacającej odbiór, będzie zachwycony.
Wachowscy chcieli przeprowadzić spektakularną ofensywę i pójść za ciosem po intrygującym „Atlasie Chmur”. Atutem „Jupiter Ascending” miało być niespotykane wcześniej połączenie fantastyki naukowej z fantasy oraz z kinem czystej akcji, oczywiście przy wizualnym przepychu. Jak się okazało, film miał bardzo niewiele wspólnego z science-fiction. „Jupiter” okazał się barwną bajką, osadzoną w baśniowym, kosmicznym świecie i jak przystało na bajkę – obfitował w rażące przerysowania, nadmierne uproszczenia, schematyzm zwrotów akcji oraz czarno-białe postacie.
Zapraszam do recenzji.
Zestawienie filmów SF z premierą na 2015 rok. Udało się zebrać niemal 40 tytułów (!), zatem fani gatunku pozornie mieli w czym wybierać.
Pozornie, gdyż podobnie jak w zeszłym roku, trzeba było być czujnym. W polskich kinach udało się zobaczyć może połowę z prezentowanych pozycji.
Radzę śledzić sklepowe półki z DVD i zasoby sieci w poszukiwaniu bardziej niezależnych tytułów, niż tylko blockbusterowe hity. Dlatego też tworzę zestawienie, aby zaprezentować ciekawe tytuły, których w kinach nie dało się zobaczyć.
