„Terminator Ocalenie” był jednym z najbardziej oczekiwanych przez mnie filmów 2009 roku. Atakowany zewsząd, jeszcze na długie miesiące przed premierą, zdjęciami z filmu, ciekawymi i klimatycznymi zwiastunami – dałem się wciągnąć w medialną łapankę. Niedawny artykuł w „Nowej fantastyce” Ł. Żurka, który fantastycznie wyjaśnił fenomen dwóch pierwszych części kinowego cyklu, jeszcze zaostrzył mój apetyt na nową odsłonę kultowego cyklu. Choć mój racjonalizm podpowiadał co innego, oczekiwałem nowego otwarcia serii w naprawdę dobrym stylu.
„Terminator Ocelenie” miał wyrwać sagę o elektronicznych mordercach z jałowego kręgu twórczej niemocy i rzucić ją na zupełnie nowe tory. Jak się jednak okazało film w żadnym, nawet najmniejszym stopniu, nie udźwignął oczekiwań.
