Opowiadanie SF: „Powrót”

Mark chciał poklepać chłopca po kasku, lecz jego ręka trafiła w próżnię. Oblany Słońcem skafander młodzieńca zniknął.

-Lothar? – pytanie wpadło w otchłań, jak przed chwilą ręka astronauty. Mark nerwowo obrócił się wokół siebie, lecz nadal nie dostrzegał towarzysza kosmicznego spaceru.

Wtem hełmofon rozsadził rozpaczliwy okrzyk pomocy, wydany przez młode gardło.
Mark spojrzał w dół – Lothar wyciągał bezradnie ręce w stronę przyjaciela i oddalał się od niego szybciej, niż pozwoliłyby mu na to silniki manewrowe. Astronauta nie mógł pojąć, co się stało. Zbyt długo czekał z reakcją. Lothar ciągnięty był przez bezpiecznik, który pchał go w czerń śmiertelnej otchłani. Mark niezbyt dobrze widział winowajcę, ale była to najwyraźniej część jakiejś sondy nadawczej, o czym świadczył rozpoznawalny z daleka owal anteny. Astronauta nie miał czasu zastanawiać się nad przyczyną tak bliskiej trajektorii sondy. Widział jedynie jak stopniowo napręża się pępowina łącząca chłopca ze stacją.

-Lothar, odepnij pępowinę, natychmiast!

Chłopiec miotał się bez ładu, starał się coś zrobić, ale ręce odmawiały posłuszeństwa.

-Nie mogę dosięgnąć! Nie… Nie mogę… – histeryczny głos wypełnił hełmofon Marka, który niemal natychmiast ruszył w kierunku napinającej się białej nici. Gdy naciągnie się do ostateczności rozerwie cienki skafander chłopca, a na to nie mógł pozwolić.

Z przybornika umieszczonego na korpusie wyjął błyskawicznie przecinak. Do przewodu zostało mu zaledwie kilka metrów. Nie miał czasu na korygowanie prędkości. Zmierzał do celu zbyt szybko, aby móc spokojnie przeciąć nić. Miał zatem jedną szansę, aby uratować chłopaka. Wycelował ostrzami tak, aby przewód znalazł się dokładnie między nimi i naparł całym ciałem.

Trafił idealnie – gdy poczuł opór, ścisnął rękojeść najmocniej jak potrafił. Przewód został przecięty. Jeden koniec „pępowiny” pomknął za sondą, drugi wygiął się w stronę stacji i z impetem uderzył Marka gdzieś w zbiornik na plecach. Uderzenie przekrzywiło dysze silników manewrowych i Mark wpadł w „korkociąg”. Astronauta nie wiedział co się stało. Pewien był tylko jednego – przewód został przecięty i Lotharowi nic już nie powinno grozić.

Świat wokół niego wirował tak szybko, że niedawne doznania na progu stacji wydawały się być śmieszną igraszką. Nie potrafił zapanować nad rotacją. Silniki nie reagowały na polecenia manewru. Jedynie udało się je wyłączyć, co niewiele dawało, gdyż nabrał już sporej prędkości. Z pomocą przyszła stacja. Mark uderzył w nią z całym impetem. Odbił się niczym ping-pongowa piłeczka od stołu i poszybował dalej. Na szczęście przyjął kontakt na plecy. Zderzenie czołowe mogło rozhermetyzować mu hełmofon. Uderzenie było silne, ale dzięki niemu Mark przestał się obracać wokół własnej osi. Teraz mógł spokojnie ocenić szkody.

Pierwsze co zauważył to unoszący się w próżni, tuż obok niego, roztrzaskany pojemnik, do którego podpięta była „pępowina”. Mark w pierwszej chwili pomyślał, że to złudzenie, omamy wywołane zderzeniem ze stacją i nie zareagował tak jak powinien. Gdy „pępowina” napięła się, pojemnik został nagle w tyle. Mark rozpaczliwie próbował go złapać, ale ten ułamek chwili, gdy zwlekał z decyzją, uniemożliwił dosięgnięcie przewodu.

Pierwszą reakcją był gniew. Najpierw na wszystkich czuwających nad bezpieczeństwem stacji. Dlaczego nikt nie ostrzegł go o tej sondzie?! Co ona właściwie tu robiła i kto odpowiada za jej kontrolę. Potem na naukowców projektujących skafander. Bardziej wytrzymały – myślał – dobre sobie, sam się nakłada, a w próżni rozpada.

Następnie powróciła, niczym grom z nieba, troska i poczucie odpowiedzialności za innego człowieka. Rozglądnął się w poszukiwaniu Lothara. Młodzieniec unosił się w przestrzeni, gdzieś z 200 metrów nad nim. Ciągnął za sobą uciętą pępowinę, która najwyraźniej ześlizgnęła się z sondy, uwalniając chłopca. Lothar, dzięki silnikom manewrowych, z każdą sekundą był bliżej stacji. Mark odetchnął z ulgą.

-Lothar? Jesteś cały? – przeszło mu przez zaschnięte gardło. Odpowiedział tylko elektroniczny szum. Próbował jeszcze kilkakrotnie nawiązać łączność, nie tylko z chłopcem, ale ze stacją, a nawet z Ziemią. Niestety bez odpowiedzi.

Spojrzał na wskaźnik tlenu – zostało mu zaledwie 33%. Musiał pojawić się przeciek, bo teraz powinien mieć więcej niż połowę zbiornika. Dopiero gdy spojrzał na oddalającą się szybko stację, zrozumiał w jak fatalnym znalazł się położeniu. Brak łączności, brak paliwa. W dodatku ulatniający się tlen dodawał mu coraz większej prędkości i popychał ku Ziemi. Nic nie mógł zrobić. Stał się zwykłym ciałem stałym przyciąganym przez planetę, które nie może wpływać na tor swojego lotu.

Niespodziewanie rozbawiła go ta sytuacja. Jeszcze przed minutą unosił się nad stacją i planetą, jakby był Panem otaczającego świata. Jedno mrugnięcie, krótsze od rozbłysku słonecznego i został sprowadzony z obłoków, stając się całkowicie zależnym od praw kosmosu. Ten niestety nigdy nie okazywał litości.

Stacja nadal malała w oczach. Nie mógł już dostrzec Lothara. Miał nadzieję, że bezpiecznie wrócił. Teraz pewnie postawi „Nadzieję” na głowie – pomyślał – aby tylko mnie uratowali.
Gdy wylatywał w misje takie szybkie akcje nie były możliwe. Samo przygotowanie statku ratowniczego, diagnostyka, testy i inne czynności – to wszystko trwało ładnych parę godzin. Mark za parę godzin będzie już wspomnieniem o spadającej gwieździe dostrzeżonej po nocnej stronie Ziemi. Być może podczas jego kilkunastoletniej nieobecności usprawniono ten proces, ale jeśli chcieliby go uratować, musieliby startować już teraz. Spojrzał na panel umieszczony na rękawie – wskaźnik tlenu 22%. Powietrza starczy na około 10 minut. Potem jeszcze trochę wdychania oparów i przyjdzie koniec. Nie, nie ma już nadziei.

Mark odchylił głowę i ujrzał nad sobą lśniące półkole Ziemi. Planeta była bliżej niż się tego spodziewał. Musiał lecieć znacznie szybciej niż mu się wydawało. Zastanawiał się czy zdąży dolecieć do atmosfery przez te dziesięć minut. Mark nie cierpiał bólu, nie miał skłonności do jego przetrzymania. Błogosławił medycynę za środki przeciwbólowe. Wizja śmierci w płomieniach była najstraszniejszą, jaką mógł sobie wyobrazić. Wiedział już, że nawet jeśli starczy mu tlenu, nie wleci żywym w atmosferę. Zostało mu zatem dziesięć minut na pogodzenia się z losem.
Niektórym przychodzi to niezwykle ciężko, innym zaskakująco łatwo. Mark zawsze był człowiekiem środka – nie lubił skrajnych poglądów, we wszystkim doszukiwał się ukrytych aspektów. Prawda zawsze jest po środku – mawiał – i w tym przypadku było podobnie. Wiedział, że koniec jest bardzo blisko, jednak nie załamywał się. Starał się pozostawać czujnym na wypadek, gdyby niespodziewanie pojawiła się szansa przetrwania. Z upływem czasu było to jednak coraz trudniejsze zadanie.

Marcin Świątkowski 2004

Oceń opowiadanie: