Ostatnim filmem fantastycznonaukowym tyczącym się Apokalipsy był „Dzień, w którym stanęła Ziemia”. Tamten film wyróżnił się tylko żenującą wręcz przeciętnością. Natomiast „Zapowiedź” („Knowing”) pobił swojego poprzednika o klasę i zasłużył na wyróżnienie. „Zapowiedź” to zdecydowanie najlepszy film fantastycznonaukowy jaki do tej pory ukazał się w 2009 roku i gratka dla każdego fana tego typu kina. Jednak prócz elementów godnych pochwały znalazło się wiele, które powodują niesmak, ale na szczęście nie niszczą całego pozytywnego odbioru filmu. Jedno jest jednak pewne – nie jest to film dla osób nie lubiących gry Nicolasa Cage’a, a osoby nie przepadające za fantastyką powinny się poważnie zastanowić, czy chcą go obejrzeć.
Z racji coraz rzadszego pojawia się filmów o klasycznej tematyce science-fiction, postanowiłem wybrać się na remake legendarnego filmu z połowy poprzedniego wieku o tym samym tytule. Liczyłem na znacznie więcej niż zobaczyłem, ale ostatecznie nie wyszedłem z seansu niezadowolony. Byłem jednak też daleki od zadowolenia. Film niestety okazał się bardzo przeciętny w swej przeciętności. Nie wniósł nic nowego do świata S-F i nie potrafił przenieść dawnego, dobrego pomysłu na obecne realia. Odgrzano ten sam kotlet, jedynie podano go na nowym talerzu.
Dość przypadkowo obejrzany zwiastun filmu „Jestem Legendą”, zapowiadał dość interesujące, klimatyczne dzieło science-fiction. Zainteresowałem się filmem i przetrząsnąłem sieć w poszukiwaniu odpowiedzi – z kim to przyjdzie walczyć głównemu bohaterowi. Cóż – nic oryginalnego – zmutowani mieszkańcy zainfekowani wyjątkowo zaraźliwym wirusem. Przecież już spotkaliśmy się z tym w genialnym „28 dni później”, czy chociażby w „Resident Evil”? Dodatkowo rola główna obsadzona przez dość „popcornowego” aktora (Will Smith) zapowiadała kolejne marne holywoodzkie kino, naładowane patosem oraz nasycone płytką treścią i głupawymi tekstami bohaterów. Nic zatem dziwnego, że opuściłem premierę kinową. Szczerze powiedziawszy pragnąłem całkowicie darować sobie seans filmowy.
Amerykańskie kino potrafi jednak czasem zaskoczyć. Dobre opinie znajomych, którzy przetrwali wizyte w kinie skłoniły mnie do zmiany zdania i muszę przyznać, że decyzji tej absolutnie nie żałuję. Film bowiem okazał się wyjątkowo mało amerykański…
Długo oczekiwałem dobrego kina Science-Fiction. Rzadkość ostatnio pojawiania się takich obrazów na dużym ekranie jest zastanawiająca, bo przecież zapotrzebowanie na filmy S-F nie osłabło. Wnioskować można, że autorzy boją się podjąć ten temat, wychodząc z założenia, że już wszystko, co można było opowiedzieć w S-F, zostało opowiedziane. Boją się powtarzalności i kopiowania wątków. Moim zdaniem to straszna bzdura – wystarczy przejrzeć bowiem dokładnie twórczość jakiegokolwiek pisarza S-F, aby odnaleźć dziesiątki wątków, które nigdy w kinie nie miały zastosowania.
Ale skupmy się na „Sunshine”.
Człowiek zawsze dąży do prawdy. Jej poznanie nie zawsze jednak przynosi szczęście. Truizm – wiem, jednak przeważnie będąc świadomym zagrożenia związanego z poznaniem prawdy i tak nie przestajemy do niej dążyć. Mówi się również, że przed prawdą nie da się uciec. Człowiek jej szuka, ale też ona szuka człowieka.
„Problem Kozłowski” to opowiadanie science-fiction o poszukiwaniu wiedzy, o determinacji jednostki w dążeniu do poznania prawdy, mimo przeciwności i kłód rzucanych pod nogi nie tylko przez los. Poznaj pana Kozłowskiego, który próbuje rozgryźć zagadkę nagłego zniknięcia obcej cywilizacji ze swojej rodzimej planety.
W naszym życiu nieustannie ścieramy się z granicami, których często pokonać nie możemy lub zwyczajnie nie chcemy. Rozwój technologii tego problemu chyba nigdy nie rozwiąże, a być może nawet go pogłębi. Prezentuję opowiadanie SF o wiecznej barierze – ścianie oddzielającej świat rzeczywisty od marzeń, pokolenie młode od starszego i niepokój związany z nieuniknionymi zmianami od spokoju bierności. To opowiadanie nie o tym, jak skutecznie z tymi granicami walczyć, lecz o tym jak zaakceptować ich istnienie.
„Granice” wydaje się być opowiadaniem idealnym na długi i deszczowy jesienny wieczór. Jak powiedziała żona, jest to najsmutniejsze moje opowiadanie. Długo zbierałem się do jego napisania, obawiając się, że nie będę w stanie dobrze przedstawić dylematów i wewnętrznego bólu głównej bohaterki. O dziwo natchnienie znalazłem przebywając na wczasach, otoczony słońcem, złotym piaskiem i ciepłem. Jak w tym rajskim otoczeniu mogłem napisać ten dość smutny tekst, również dla mnie pozostanie tajemnicą. Gorąco zapraszam jednak do lektury. „Granice” jest moim „najpełniejszym” opowiadaniem i jednym z ulubionych.
Krótkie opowiadanie science-fiction o konflikcie z obcą rasą, który szybko przerodził się w wojnę totalną. Nie chcę zdradzać więcej szczegółów, gdyż każde zdanie może zepsuć niespodziankę, jaką przygotowałem pod koniec tekstu.
Tworząc to opowiadanie kolejny raz przekonałem się, że skrupulatne planowanie fabuły przed rozpoczęciem pisania nie ma większego sensu. Opowiadanie to miało bowiem wyglądać zupełnie inaczej. Po pierwszej napisanej według planu stronie wszystko skasowałem i zacząłem od nowa. Efekt końcowy okazał się lepszy niż zaplanowany i mam nadzieję, że spodoba się czytelnikom. Zapraszam do lektury!
Gościnne, krótkie opowiadanie, które skutecznie poprawi humor największym malkontentom :).
Na świecie trwa całkowicie realny kryzys. Sytuacja polityczna oraz napięcia rosnące między państwami ogarniętymi kryzysem napawają nas wątpliwościami, co do przyszłości Europy i świata. Oglądając telewizje czekamy na najgorsze, przekonani, że w końcu któraś ze stron odda pierwszy strzał.
Po burzy jednak zawsze przychodzi spokój, ale jego oblicze zależy w wielkiej mierze od znaku czasów, w jakim zostanie uformowany. Jaka będzie przyszłość nowego społeczeństwa, którego opoką będą gwiezdne technologie, loty w kosmos i mitrężenie czasu na oglądanie śmiesznych filmików w internecie…?
Czy polskie plemię nadal wydawać na świat będzie jednostki wybitne? A jeśli tak to na usługach jakiego mocarstwa będą one pracować? Czy będą to Amerykanie? Ruscy? A może ktoś, kogo całkowicie się nie spodziewaliśmy…?
„Przejście” to potoczna nazwa podróży podprzestrzennej. Wynalezienie i okiełznanie tej technologii pozwoliło ludziom kolonizować bardzo odległe światy. Nie był to jednak system idealny. „Przeskok” miał poważną wadę, którą z powodzeniem skrywano przed opinią publiczną.
Dzięki intensywnemu propagowaniu „przejścia” ciągle zgłaszały się nowe rzesze ochotników – marzycieli, gotowych dokonać „skoku” w podprzestrzeń. Co dwa lata, na zasadzie konkursu, wybierono spośród nich najlepszych. Właśnie dobiegła końca XXIV edycja. Zwycięzca będzie miał zaledwie parę dni na pożeganie się z ojczystą planetą. Nie to jednak było największym problemem. Będzie musiał bowiem stawić czoło prawdzie, o której istnieniu nie mógł mieć pojęcia…
Jeden z najlepszych i najciekawszych tekstów spośród wszystkich prezentowanych. Zapraszam do lektury!
Pod koniec XXIII wieku ludzkość została odkryta przez obce cywilizacje. „Przybysze” okazali się posłańcami hiobowej wieści. Przynieśli z gwiazd przestrogę przed żądną podbojów trzecią rasą, zmierzającą ku Ziemi. Wielka wojna była nieunikniona. Człowiek dostał czas na mobilizację i przygotowanie się do dnia próby. Czy dobrze się przygotował? Czy ludzkość jest w stanie wygrać najważniejszy bój o przetrwanie? Oczy całego świata zwrócone są na planetę Pelion – najbardziej wysunięty przyczółek ludzkiej cywilizacji. Pelion jako pierwszy musi stawić czoła nowemu zagrożeniu. Wynik tej bitwy będzie miał wpływ na przebieg całej wojny.
Najdłuższe opowiadanie, jakie udało mi się napisać. Jest to część całej historii globalnego konfliktu, którą kiedyś na pewno spiszę i opublikuję jako powieść pt. „Cena prawdy”. Na dzień dzisiejszy przedstawiam zakończone opowiadanie o upadku Peliona z perspektywy kilku bohaterów, którzy próbują przetrwać bitwę. Czytaj dalej >>
